Generator progresji akordów online

Losowania tu nie ma. W panelu jest sześć progresji wskazanych w badaniu rynku jako najczęściej używane: oś I–V–vi–IV, kadencja autentyczna I–IV–V–I, jazzowe ii–V–I, turnaround I–vi–ii–V, doo-wop I–vi–IV–V oraz oś molowa vi–IV–I–V. Każda zostaje ułożona na stopniach skali ustawionej w kole: zmieniasz tonikę i przesuwa się wszystkie sześć, zmieniasz skalę i akordy budują się od nowa.

Rezygnacja z generatora losowego była świadoma. Wydać dowolny ciąg jest łatwo i prawie zawsze bezużytecznie; te sześć wraca od dziesięcioleci, bo rozwiązują się w sposób, który słuchacz już zna. Czas oszczędza co innego: dostać je w swojej tonacji, z dźwiękiem, jednym ruchem.

Ten panel nie słucha twojej melodii. Jeśli motyw już istnieje i potrzeba akordów pasujących właśnie do tych dźwięków, praca jest odwrotna i mieszka w studiu: kładziesz melodię, a harmonia dobierana jest do tego, co naprawdę napisałeś — dlatego ta sama melodia przyjmuje kilka równie sensownych odpowiedzi.

Warto to powiedzieć wprost, bo większość wyszukiwań zaczyna się właśnie stąd. Tutaj masz tonację i szukasz, co zagrać; w studiu masz melodię i szukasz, co położyć pod spodem. Zaczęcie od niewłaściwego narzędzia kosztuje wieczór.

Na gitarze praktycznie jest ustawić tonikę w tonacji z chwytami otwartymi — C, G, D, A albo E — wziąć pasującą progresję, a jeśli głos woli inną wysokość, dołożyć kapodaster. Panel podaje nazwy akordów, nie chwyty, więc każda z sześciu działa z układami, które już znasz.

Na klawiszach przydaje się przede wszystkim do sprawdzenia, która tonacja leży pod ręką. Ta sama progresja w Des-dur i w D-dur zachowuje się dla palców zupełnie inaczej, choć brzmi o półton dalej. Odsłuchanie obu zajmuje sekundy, przepisywanie później znacznie więcej.

Wybierz jedną, puść dwa razy i zanuć na wierzchu. Pętla jest krótka celowo, bo tak powstają piosenki: te same cztery akordy pod zmieniającą się melodią dają zwrotkę i refren. Jeśli po kilku obrotach nic nie przychodzi, zmień tonikę, a nie progresję — ta sama sekwencja w innej tonacji często odblokowuje frazę.

Gdy coś się pojawi, zabierz to do studia. Tam napiszesz melodię na pięciolinii, zostawisz progresję pod spodem, wymienisz takt, który nie działa, i usłyszysz bas z harmonią razem. Od tego momentu pętla przestaje być ćwiczeniem, a staje się utworem.

Dłuższa lista jest gorsza, nie lepsza. Większość publikowanych progresji to warianty tych sześciu: podmieniony ostatni akord, pożyczony molowy czwarty stopień, przewrót w basie. Zaczynając od wariantu, nie widzi się kształtu pod spodem.

Drugi powód jest praktyczny. Sto możliwości to karta dań, a karta zachęca do przeglądania; sześć odsłuchuje się w minutę i naprawdę wybiera. Narzędzie ma się kończyć tym, że grasz, a nie tym, że przeczytałeś listę.

Układa sześć klasycznych progresji na skali ustawionej w kole. Zmiana toniki przesuwa wszystkie sześć, zmiana skali przebudowuje akordy, a każda progresja odtwarza się na miejscu.

Nie, i to świadomie. Dowolny ciąg łatwo wygenerować i rzadko się przydaje; te sześć wracają, bo rozwiązują się w sposób rozpoznawalny.

Nie tutaj — to praca odwrotna i znajduje się w studiu, gdzie harmonia dobierana jest do faktycznie zapisanych dźwięków.

Tak. Ustaw tonikę w tonacji z chwytami otwartymi, weź pasującą progresję i w razie potrzeby dołóż kapodaster. Panel podaje nazwy, nie chwyty.

Bo prawie wszystkie pozostałe są ich wariantami. Wiedząc, gdzie sześć leży w tonacji, warianty stają się wyborem, a nie szukaniem.