Lokrycki

Tryb bez toniki

Ułóż tercje na pierwszym stopniu, a dostaniesz trójdźwięk zmniejszony: h d f w h lokryckim. Każdy inny tryb diatoniczny ma tam stabilny akord durowy albo molowy; ten nie, więc nic w jego wnętrzu nie może służyć za punkt spoczynku, a ucho szuka domu gdzie indziej.

Dlatego nazywa się go teoretycznym częściej niż jakikolwiek inny tryb. Z konstrukcji istnieje jako siódmy tryb skali durowej, ale muzyka w nim napisana nie ma gdzie osiąść.

Do czego naprawdę służy

Nad akordem półzmniejszonym jest standardowym wyborem i tam spotyka go większość grających: drugi stopień molowego dwa-pięć-jeden jest półzmniejszony, a lokrycki daje mu skalę. Nikt wtedy nie gra w trybie; gra się dwa takty nad jednym akordem.

Wariant, który wielu z czasem woli, to lokrycki z sekundą wielką z rodziny molowej melodycznej: pasuje do tego samego akordu i brzmi wyraźnie mniej ponuro, bo dźwięk tuż nad prymą nie leży już o pół tonu.

Gdzie pojawia się jako barwa

Metal używa go z tego samego powodu co frygijskiego, zwykle nad burdonem i rzadko długo. Część muzyki współczesnej traktuje niestabilność jako materiał, a nie problem, nie pozwalając całej sekcji się domknąć.

Poza tym pojawia się raczej jako obszar przejściowy niż cel: takt lub dwa po drodze gdzieś indziej, gdzie brak grawitacji jest właśnie sensem.

Pomyłki i sąsiedzi

Z frygijskim, który dzieli obniżoną sekundę, ale zachowuje kwintę czystą i ma stabilny trójdźwięk molowy: probierzem jest piąty stopień. Druga pomyłka to skala zmniejszona półton-ton, także pasująca do akordów niestabilnych, lecz symetryczna i ośmiodźwiękowa.

Lokrycki jest siódmym trybem skali durowej, więc h lokrycki i C-dur dzielą dźwięki. Porównanie z eolskim od tej samej prymy pokazuje, ile pracy wykonuje kwinta czysta.

Częste pytania