Chwyty ukulele, gitary i fortepianu w jednej tabeli

Sześć pionowych linii to struny, poziome to progi, gruba u góry to siodełko. Kropka pokazuje, gdzie stawiasz palec, cyfra pod nią — który to palec. Kółko nad struną znaczy zagraj ją pustą, krzyżyk — nie graj wcale, i to właśnie krzyżyk początkujący pomijają najczęściej.

Ukulele stroi się G–C–E–A, i to zmienia wszystkie chwyty: C-dur bierze się jednym palcem, F dwoma, a a-moll jest tu łatwiejsze niż na jakimkolwiek instrumencie. Cztery akordy — C, F, Am, G — niosą już setki piosenek.

Akordy otwarte używają pustych strun i mieszkają na trzech pierwszych progach — tam zaczynają wszyscy. Bar zastępuje siodełko palcem wskazującym i ten sam kształt działa na każdym progu: nauczysz się jednego, masz dwanaście. Ręka boli dwa tygodnie, potem przestaje.

Kapodaster przesuwa siodełko w górę gryfu: załóż na drugim progu, graj chwyty D, a brzmi w E. Tak wokalista dostaje wygodną tonację bez uczenia się nowych chwytów. Ten sam ruch na papierze nazywa się transpozycją.

Na scenie ekran telefonu gaśnie w najgorszym momencie, więc wydrukowana kartka wciąż wygrywa. Wybierz akordy, ustaw je w kolejności utworu i drukuj — diagramy wychodzą dość duże, by czytać je z pulpitu.

Każdy akord ma swoją stronę ze wszystkimi voicingami w katalogu akordów. Które akordy pasują do siebie, pokaże tonacja; jak te same akordy zapisać na pięciolinii — nauka nut.