Durowy add 2

Dźwięki i budowa

Wzór to 1 – 2 – 3 – 5, czyli 0 – 2 – 4 – 7 półtonów. Pierwsze trzy dźwięki stoją ciasno: c, d i e zajmują łącznie cztery półtony, i to skupisko decyduje o charakterze akordu.

W Cadd9 ten sam dźwięk leży czternaście półtonów nad prymą, a rezultat jest otwarty. Teoria traktuje oba jako jeden akord; ucho nie, i dlatego zapis je rozróżnia.

Jak się go gra

Na gitarze x30010 daje c, d, g, c i e, z sekundą tuż nad prymą. Chwyt powstaje z C-dur przez zostawienie czwartej struny pustej.

Na fortepianie wszystko zależy od tego, gdzie postawi się d. Między c a e akord brzmi jak ciasne skupisko, przydatne jako barwa; powyżej g staje się add 9 i charakter znika.

Do czego służy

Do faktury, nie do funkcji. Gitary z pogłosem i fortepian w średnim rejestrze wykorzystują ciasne skupisko jako barwę, i słychać je często we wstępach oraz w akompaniamencie popowym.

Bez septymy i z zachowaną tercją akord pozostaje toniką w spoczynku. Nikt nie musi go rozwiązywać i może trwać tyle, ile zechce aranżacja.

Uwaga przy szukaniu

W polskim materiale zapis add 2 tonie w szumie: znaczna część trafień dotyczy nie muzyki, lecz numerów urządzeń i instrukcji. To ten sam rodzaj zbieżności, co przy oznaczeniach z literą i cyframi.

Żeby trafić na materiał muzyczny, warto dopisać instrument — cadd2 gitara, akord cadd2 pianino — zamiast szukać samego oznaczenia.

Add 2 w praktyce gitarowej

Na gitarze akord powstaje zwykle wtedy, gdy przy zmianie pozycji zostaje pusta struna. Grający słyszy ciasne skupisko, przyjmuje je i dopiero potem dowiaduje się, że ma ono nazwę.

Dlatego w tabulaturach rzadko stoi add 2: zapisuje się zwykły trójdźwięk, a barwa zostaje przy wykonawcy. Kto chce ją mieć na pewno, musi zapisać układ, a nie sam symbol.

Często zadawane pytania