Durowy add 9

Dźwięki i budowa

Wzór to 1 – 3 – 5 – 9, czyli 0 – 4 – 7 – 14 półtonów. Nona to sekunda przeniesiona o oktawę wyżej, i ta oktawa robi całą różnicę: tuż przy prymie dźwięk trze, oktawę wyżej tylko barwi.

Bez septymy akord pozostaje funkcjonalnie trójdźwiękiem. Nie domaga się rozwiązania i może stać przez kilka taktów — inaczej niż każdy akord zawierający tryton.

Chwyt, który go rozsławił

Na gitarze Cadd9 to x32033: zachowuje się palcowanie C-dur i przyciska dwie wysokie struny na trzecim progu. Drobna zamiana, która zmienia brzmienie całego akompaniamentu.

W pozycjach otwartych rodzina obejmuje Gadd9 (3x0203), Eadd9 (022102) i Aadd9 (x02420). Wszystkie brzmią z pustymi strunami, i to uczyniło je znakiem rozpoznawczym gitary akustycznej w piosence.

Do czego służy

Do odjęcia trójdźwiękowi ciężaru bez wprowadzania napięcia. Dodana nona niczego nie żąda, jedynie rozkłada akord na szerszym rejestrze, dlatego dobrze sprawdza się we wstępach i wszędzie tam, gdzie głos jeszcze nie wszedł.

Dla aranżacji wniosek jest prosty: tam, gdzie harmonia ma stać w miejscu, add 9 to najtańszy sposób na uniknięcie pustki. Akord dominantowy w tym samym miejscu by pchał, a goły trójdźwięk brzmiałby ubogo.

add 9, sus2 i nona dominantowa

Cadd9 ma cztery dźwięki i zachowuje tercję. Csus2 ma trzy, bo d zajęło miejsce tercji. A C9, czyli nona dominantowa, dokłada jeszcze b i zmienia funkcję: akord zaczyna ciągnąć.

W tabulaturach wszystkie trzy bywają zapisywane tak samo, bo ten sam chwyt można opisać na kilka sposobów. Nagranie rozstrzyga w sekundę: septymę małą słychać od razu.

Jak to zapisywać

Poprawne zapisy to Cadd9 i C(add9). Pisanie C9 dla tego akordu jest nieścisłe, bo C9 oznacza nonę dominantową, czyli akord z septymą małą.

W krążącym materiale nieścisłość zdarza się często, więc pomaga kontekst: w akustycznej balladzie C9 to prawie zawsze add 9, w utworze jazzowym prawie zawsze dominanta.

Często zadawane pytania