Tercdecyma dominantowa sus4

Dźwięki i budowa

Wzór to 1 – 4 – 5 – b7 – 9 – 13. Bez tercji nie ma trytonu; przy czterech dodanych dźwiękach akord jest rozległy i mimo to nie domaga się rozwiązania.

Wszystkie dźwięki należą do jednej skali i żadnej pary nie dzieli półton. Ta jednorodność sprawia, że brzmi pełno, nie brzmiąc gęsto.

Jak się go gra

Na gitarze x33335 daje c, f, b, d i a — cztery palce w jednym progu, a tercdecyma na pierwszej strunie. Chwyt przenosi się bez zmian.

Na fortepianie najszybszym odczytaniem pozostaje przesunięty trójdźwięk: B w prawej, c w lewej, tercdecyma na szczycie. Wielu klawiszowców nie myśli o nim inaczej.

Gdzie stoi

W takcie przed toniką, w aranżacjach gospel, popu i jazzu. Przedłużone zawieszenie daje czas całemu składowi i buduje oczekiwanie, które akord końcowy zaspokaja.

Także jako płaszczyzna nad powtarzanym schematem, pod solówką. To poszerzona wersja C9sus4 i pełni tę samą funkcję z większym ciałem.

Jak się go zapisuje

Poza C13sus4 spotyka się B/C i Gm7/C. Oba mówią, jak zagrać, zamiast opisywać, czym akord jest, i dlatego trafiają do zeszytów zespołowych częściej niż pełny symbol.

Żaden z trzech zapisów nie jest błędny. Wybór zależy od czytelnika: klawiszowcowi trójdźwięk nad basem załatwia sprawę w sekundę, uczącemu się harmonii pełny symbol nazywa funkcję, którą ukośnik przemilcza.

W chórze i w zespole

Sześć dźwięków dobrze rozkłada się na głosy: kwarta i septyma niosą brzmienie, nona i tercdecyma leżą nad nimi, a prymę i kwintę bierze bas.

Właśnie dlatego akord stoi tak często w ostatnim takcie aranżacji na chór i zespół — wypełnia cały skład, a żaden głos nie musi robić niczego trudnego.

Często zadawane pytania