Septyma dominantowa sus2

Dźwięki i budowa

Wzór to 1 – 2 – 5 – b7, czyli 0 – 2 – 7 – 10 półtonów. Bez tercji nie ma trytonu, a bez trytonu znika właściwy dominancie napór: akord ma jej barwę, ale nie pilność.

Sekunda wielka przy prymie daje lekkie tarcie; rozłożona na dwie oktawy zostawia już tylko blask.

Jak się go gra

Na gitarze x3033x daje c, d, b i d. Figura jest łatwa i powstaje sama w przebiegach, w których między akordami rusza się niewiele palców.

Na fortepianie pryma zostaje w lewej, a w prawej stoją d, g i b, czyli Gm z d na spodzie. Myślenie przesuniętymi trójdźwiękami jest i tutaj najkrótszą drogą.

Między sus2 a dominantą

Csus2 nie ma septymy i spoczywa. C7 ma tercję i prze mocno. C7sus2 stoi pośrodku: sugeruje ruch, nie żądając go, i nadaje się do miejsc, gdzie harmonia ma iść bez dramatyzmu.

W porównaniu z C7sus4 brzmi lżej. Kwarta pcha i domaga się tercji, sekunda tylko barwi, dlatego ten akord może stać przez kilka taktów.

Gdzie się pojawia

W popie, rocku i muzyce instrumentalnej, najczęściej drogą ręki, a nie decyzji teoretycznej. Polskie tabulatury notują go rzadko, a jeśli już, to w starannych transkrypcjach.

Jako świadomy środek sprawdza się we wstępach: C7sus2, po którym idzie F, brzmi jak kadencja, choć żadna pełna dominanta nie zabrzmiała. To najdyskretniejszy sposób przygotowania przybycia.

Jak zapisać, żeby ktoś zagrał to samo

Sam symbol C7sus2 czytają nieliczni, więc w materiale przeznaczonym do szybkiego użytku lepiej napisać Gm/C albo wskazać układ. Brzmienie jest to samo, a szansa na trafienie w intencję znacznie większa.

W starannej transkrypcji symbol ma sens, bo nazywa rzecz po imieniu. To rozróżnienie między zapisem dla czytającego nuty a zapisem dla grającego z pamięci.

Często zadawane pytania