Septyma dominantowa sus4

Dźwięki i budowa

Wzór to 1 – 4 – 5 – b7, czyli 0 – 5 – 7 – 10 półtonów. Bez tercji nie ma trytonu, a bez trytonu słabnie charakterystyczny napór dominanty: akord przygotowuje, ale nie żąda.

Prędzej czy później kwarta schodzi na tercję: C7sus4, po którym idzie C7, to naturalne następstwo, a w tabulaturach oba akordy stoją często w jednym takcie.

Opóźnienie na dominancie

Harmonia tradycyjna widzi tu opóźnienie kwarty na dominancie: przetrzymany dźwięk, który schodzi potem na dźwięk prowadzący. W G7sus4 c schodzi do h, i dopiero wtedy dominanta jest kompletna.

To jeden z najstarszych zwrotów muzyki europejskiej. W chorałach jest faktem prowadzenia głosów, w muzyce popularnej — akordem z własnym symbolem. Brzmienie pozostaje to samo.

Te same dźwięki, inne odczytanie

C, f, g i b odpowiadają akordowi B-dur z sekstą nad basem c, a także Gm7 z c w basie. Wielu aranżerów myśli więc o nim jako o przesuniętym trójdźwięku: prawa ręka na B, lewa na c.

To odczytanie znacznie upraszcza wykonanie: zamiast budować cztery dźwięki, bierze się znany akord nad obcym basem. Tak myśli się przy fortepianie rozrywkowym i w pisaniu na sekcję dętą.

Zostać w zawieszeniu

Pozostawienie C7sus4 bez rozwiązania jest wyborem nowoczesnym i uprawnionym. Bez trytonu brzmi otwarcie i może trwać takty: to sztandarowy akord statyczny jazzu modalnego.

W tym użyciu dochodzi do niego często nona, dając C9sus4 — akord pięciodźwiękowy, brzmiący niemal jak skala zagrana blokiem. Otwiera wiele utworów instrumentalnych właśnie dlatego, że nie zdradza jeszcze tonacji.

Często zadawane pytania