Nona dominantowa sus4

Dźwięki i budowa

Wzór to 1 – 4 – 5 – b7 – 9, czyli 0 – 5 – 7 – 10 – 14 półtonów. Bez tercji nie ma trytonu: akord ma barwę dominanty bez jej pilności i może stać przez takty.

Wszystkie pięć dźwięków należy do jednej skali i żadnej pary nie dzieli półton. To równomierne rozłożenie sprawia, że mimo wielkości brzmi czysto.

Trójdźwięk nad obcym basem

C, f, g, b i d to dźwięki B-dur z sekstą i noną nad basem c. W praktyce: prawa ręka na B, lewa na c, i akord gotowy.

Tak czytają go klawiszowcy w zespołach, znacznie szybciej niż budując pięć dźwięków. W tabulaturach C9sus4 i B/C opisują to samo brzmienie: drugi zapis mówi, jak zagrać, pierwszy — czym to jest.

Jak się go gra

Na gitarze x3333x daje c, f, b i d, wszystkie palce w jednym progu. To jeden z najwygodniejszych chwytów i przenosi się bez zmian.

Na fortepianie działa też układ kwartowy: c, f i b jedno nad drugim, a d na szczycie. Te same dźwięki, brzmienie bardziej otwarte.

Gdzie stoi

Przed akordem końcowym, jako długo trzymane opóźnienie. W gospel, popie i jazzie jest to ta sama figura, a zawieszenie daje czas zespołowi i słuchaczowi.

Także jako statyczna płaszczyzna nad powtarzanym schematem, pod solówką. W obu wypadkach powód jest ten sam: brzmi pełno i do niczego nie zobowiązuje.

Dlaczego bywa napisany jako C11

Bo akord undecymowy dominantowy gra się bez tercji, a wtedy jego dźwięki pokrywają się z tym akordem co do jednego. Zapisy różnią się intencją, nie brzmieniem.

Dla czytającego wniosek jest praktyczny: widząc C11, bierze ten chwyt. Widząc C9sus4, bierze ten sam — i nie musi zastanawiać się, który zapis jest bardziej poprawny.

Często zadawane pytania