Seksta molowa

Nazwa nie mówi o interwale

Seksta mała jako interwał to osiem półtonów: od c do as. Akord Cm6 zawiera natomiast dźwięk a — dziewięć półtonów, seksta wielka — nad trójdźwiękiem molowym. Słowo molowy określa trójdźwięk i nic ponadto.

Postawienie as zamiast a daje inny akord: c, es, g i as brzmi jak przewrót Asmaj7, a nie jak akord molowy z sekstą. Warto o tym pamiętać, bo obu rzeczy szuka się tymi samymi słowami.

Dźwięki i pokrewieństwo

Wzór to 1 – b3 – 5 – 6, czyli 0 – 3 – 7 – 9 półtonów. Tercja mała na dole, seksta wielka na górze: ten kontrolowany kontrast jest znakiem rozpoznawczym akordu.

Te same cztery dźwięki z a w basie dają Am7(b5). Jak przy C6 i Am7 to najniższy dźwięk ustala nazwę, a tutaj również funkcję.

Tonika molowa, która nie zamyka drzwi

W tonacji molowej zakończenie na Cm brzmi staro, a na Cm6 — współcześnie. Akord pełni rolę toniki, nie dając wrażenia trzaśnięcia drzwiami, i dlatego kończy tyle nagrań w trybie molowym.

Jest też ostatnim stopniem zejścia Cm, Cm(maj7), Cm7, Cm6, w którym jeden głos schodzi półtonami, a reszta stoi w miejscu.

Jak się go gra

Na gitarze najczęstszy chwyt to x31213: c, es, a, c, g. Wymaga czterech palców na małej przestrzeni i nie jest wygodny, dlatego wielu woli wariant z barré na ósmym progu.

Na fortepianie sekstę trzyma się wysoko, nad tercją małą. Umieszczona nisko, obok kwinty, robi akord mętnym zamiast otwartym.

Subdominanta molowa

Poza rolą toniki Cm6 służy za subdominantę molową w tonacji G-dur: to zapożyczenie z trybu molowego, które przyciemnia fragment przed kadencją końcową. W tabulaturze wygląda to jak Cm6, po którym idzie G.

W tej funkcji brzmi jak przebrana dominanta: dźwięki a, c i es tworzą tryton z basem, a ucho odbiera to samo napięcie. Różnicą jest łagodność — akord pcha, nie zapowiadając, że pcha.

Często zadawane pytania