Molowy add 2

Dźwięki i budowa

Wzór to 1 – 2 – b3 – 5, czyli 0 – 2 – 3 – 7 półtonów. Sekunda dokładana jest wewnątrz oktawy, a nie podnoszona do nony, i właśnie to miejsce stanowi cały charakter akordu.

Podniesienie d o oktawę daje Cm(add9): otwarty i powszechnie używany. Zostawione nisko tworzy tarcie, a kto wybiera ten zapis, właśnie tego chce.

Jak się go gra

W pozycji otwartej wygodnym przedstawicielem rodziny jest Em(add2) w postaci 024000, gdzie fis i g brzmią obok siebie. W C figura jest niewygodna i akord wykonuje się zwykle na klawiszach.

Na fortepianie niskie dźwięki zostają celowo blisko siebie. Żaden układ nie łagodzi skupiska: rozsunięcie go oznacza zapisanie innego akordu.

Gdzie się pojawia

W fakturach fortepianowych i smyczkowych, w muzyce filmowej i we współczesnych aranżacjach. To barwa, a nie funkcja: akord pozostaje trójdźwiękiem molowym i nie domaga się ruchu.

W tabulaturach piosenek nie występuje. Jeśli brzmienie słychać na nagraniu gitarowym, pochodzi niemal zawsze z pustej struny, która została przy zmianie pozycji.

add 2 i sus2 w akordzie molowym

Cm(add2) zachowuje tercję małą i stawia obok niej d. Csus2 zastępuje tercję dźwiękiem d i zostaje bez trybu. Jeden dźwięk dzieli napięte skupisko od otwartego, neutralnego brzmienia.

Dlatego pierwszy jest przypadkiem szczególnym, a drugi występuje wszędzie: jeden jest efektem, drugi akompaniamentem.

W smyczkach i w chórze

Akord molowy add2, który na fortepianie wygląda na ciasne skupisko, w zapisie wielogłosowym rozkłada się na osobne głosy i brzmi wtedy nie twardo, lecz gęsto. Sekunda i tercja mała w sąsiednich rejestrach są tam środkiem zwyczajnym.

Akord jest więc mniej egzotyczny, niż wskazuje symbol. Niezwykłe jest tylko wzięcie go w całości na jednym instrumencie.

Często zadawane pytania