Molowy z noną wielką

Dźwięki i budowa

Wzór to 1 – b3 – 5 – 7 – 9, czyli 0 – 3 – 7 – 11 – 14 półtonów. Nona jest wielka, jak niemal zawsze nad akordami molowymi, i leży wysoko ponad strefą tarcia septymy z prymą.

Akord pochodzi z gamy molowej melodycznej, której pierwszy stopień ma dokładnie taką budowę. Nie jest więc zapożyczeniem, lecz toniką własnego materiału.

Brzmienie z ekranu

Jako barwa jest znany znacznie lepiej niż z nazwy: temat filmów o Jamesie Bondzie kończy się akordem molowym z septymą wielką i noną, i od tamtej pory to brzmienie znaczy elegancko utrzymane napięcie.

Muzyka filmowa używa go od lat pięćdziesiątych jako zakończenia, które niczego nie zamyka. Zostaje w zawieszeniu, bo brakuje mu spoczynku — i o to właśnie chodzi.

Jak się go gra

Na gitarze x-3-1-4-3-x daje c, es, h i d bez kwinty. To chwyt aranżacyjny, a nie akompaniament do szybkich zmian: wymaga otwartej ręki i tempa, które pozwoli mu wybrzmieć.

Na fortepianie lewa ręka trzyma prymę, a prawa gra es, h i d. Efekt bierze się z odległości między tercją małą a septymą wielką; ściśnięte, oba dźwięki brzmią tylko ciasno.

Gdzie stoi

W tym samym miejscu co Cm(maj7): w zejściu nad stojącym basem, między trójdźwiękiem molowym a akordem molowym z septymą. Nona poszerza brzmienie, nie zmieniając prowadzenia głosów.

W tabulaturach dla głosu prawie nie występuje. Zapisuje się Cm(maj7), a nonę dokłada ten, kto aranżuje.

Jak go wziąć bez liczenia

Prostą drogą jest trójdźwięk durowy o tercję małą wyżej: nad c będą to dźwięki Es-dur z septymą wielką, a pryma c zostaje w basie. Pięć dźwięków powstaje wtedy ze znanego kształtu.

Na fortepianie to szybsze niż wyprowadzanie z symbolu i od razu tłumaczy, skąd bierze się unoszący charakter akordu.

Często zadawane pytania