Molowy 6/9

Dźwięki i budowa

Wzór to 1 – b3 – 5 – 6 – 9, czyli 0 – 3 – 7 – 9 – 14 półtonów. Jak w wersji durowej brakuje septymy, i stąd bierze się spokój akordu.

Seksta i nona są wielkie i pochodzą z trybu doryckiego. Trójdźwięk molowy z dwoma wielkimi dodatkami — ten kontrast daje równowagę między cieniem a rozmachem.

Jak się go gra

Na gitarze x31233 daje c, es, a, d i g. Trzyma się go krótkim barré i to ta wersja pojawia się w zakończeniach w tonacji molowej.

Na fortepianie zwykły układ zostawia a i d na szczycie, daleko od prymy. Gdy rozszerzenia zejdą w średni rejestr, akord traci przejrzystość i brzmi jak źle rozwiązany akord molowy z septymą.

Tonika molowa na zakończenie

Zakończenie na Cm brzmi staro, na Cm(maj7) napięcie, a na Cm7 niedokończenie. Cm6/9 rozwiązuje wszystkie trzy problemy naraz i dlatego stale wraca w aranżacjach.

Akord domyka też chromatyczne zejście tonacji molowej — Cm, Cm(maj7), Cm7, Cm6 — w wersji poszerzonej. Dojście do niego po tym zejściu to jeden z najbardziej rozpoznawalnych gestów końcowych.

Pokrewieństwa

Dźwięki akordu molowego 6/9 z a w basie dają akord półzmniejszony z noną. Jak zawsze najniższy dźwięk ustala nazwę, a chwyt gitarowy służy obu.

Sprawdza się też jako płaszczyzna w częściach modalnych: nad przebiegiem doryckim zastępuje Cm7 bez zmiany funkcji i z dużo większą przestrzenią.

W praktyce zespołowej

Pięć dźwięków rozdziela się między instrumenty: gitara bierze tercję, sekstę i nonę, bas prymę, a kwintę dokłada ten, komu zostanie miejsce.

Wszystkie pięć na jednym instrumencie brzmi gęsto, a w brzmieniu zespołu mętnie. Podział nie jest ustępstwem, lecz zwykłym sposobem wykonania.

Często zadawane pytania