Kwintowy (3 dźwięki)

Dźwięki i budowa

Wzór to 0 – 7 – 14 półtonów: od c do g siedem, od g do d kolejne siedem. Złożone w jedną oktawę dają c, d i g — czyli sus2, który rozłożony jednak tak nie brzmi.

Brak tercji zostawia akord bez trybu, ale nie rodzi tu nieokreśloności: kwinta jest najstabilniejszym interwałem po oktawie, a dwie spiętrzone brzmią jak stwierdzenie.

Jak się go gra

Na gitarze x-3-5-7-x-x wymaga otwartej ręki i najlepiej wypada, gdy struny wybrzmiewają swobodnie. Rozłożenie dźwięków jest konieczne: ściśnięte zamieniają się w zwykły sus2.

Na fortepianie akord działa przy rękach daleko od siebie — pryma nisko, kwinta pośrodku, druga kwinta nad nią. To układ dający wrażenie rozmachu kojarzone z przestrzenią.

Kwinty równoległe

Kontrapunkt klasyczny zabrania kwint równoległych między głosami, bo zlewają dwie linie w jedną. Muzyka XX wieku odwróciła znak i posłużyła się właśnie tym efektem.

Gdy celem jest otwarta płaszczyzna brzmieniowa, a nie odrębne głosy, kwinta równoległa przestaje być błędem i staje się zasobem.

Gdzie się pojawia

W muzyce orkiestrowej, filmowej i w burdonach muzyki ludowej, gdzie dudy i lira korbowa opierają się na tej samej zasadzie.

Także ten akord nie jest szukany po nazwie w polskim — stoi w katalogu dla kompletności. Kto szuka brzmienia, szuka go przez instrument albo styl.

W zespole powstaje sam

Przy wspólnym graniu brzmienie układa się często bez niczyjego zamiaru: bas trzyma prymę, gitara kwintę, klawisze kolejną. Nikt nie gra akordu kwintowego, a mimo to go słychać.

Tak właśnie pojawia się najczęściej na nagraniach. Zapisany bywa niemal wyłącznie w partyturach, gdzie każdy głos jest ustalony.

Często zadawane pytania