Akord sus2

Dźwięki i budowa

Wzór to 1 – 2 – 5, czyli 0 – 2 – 7 półtonów. Sekunda leży o cały ton od prymy: wystarczy to na lekkie tarcie, a za mało na napięcie.

Bez tercji akord nie mówi, czy muzyka jest w dur, czy w moll. Przydaje się to tam, gdzie melodia jeszcze nie rozstrzygnęła, i dlatego tyle wstępów zaczyna się właśnie od sus2.

Jak się go gra

Na gitarze Csus2 to x30013, a Dsus2 to xx0230 — równie łatwy jak otwarte D. Asus2 (x02200) i Esus2 (024400) dopełniają zestaw chwytów, które powstają niemal same.

Na fortepianie lepiej rozłożyć trzy dźwięki na dwie oktawy: pryma nisko, sekunda i kwinta wyżej. Ściśnięte w jednym rejestrze pryma i sekunda biją; rozsunięte dają dokładnie tę przestrzeń, o którą chodzi.

Te same dźwięki, dwie nazwy

C–d–g można czytać jako Csus2 albo, z dźwiękiem g w basie, jako Gsus4. Dźwięki są identyczne; zmienia się to, który z nich je niesie.

W aranżacji jest to zasób: ta sama figura gitarowa obsługuje dwa akordy w zależności od ruchu basu, a zmiana samego dźwięku basowego daje ruch harmoniczny bez ruszania lewej ręki.

Do czego służy

Do akompaniowania bez zobowiązań. Arpeggio sus2 pod głosem zostawia melodii rozstrzygnięcie trybu, co przydaje się we wstępach, przejściach i pod tekstem mówionym.

To także barwa czystej gitary z pogłosem: puste struny i otwarta kwinta dobrze trzymają się w wybrzmieniu, czego pełny trójdźwięk nie robi bez zamulenia.

sus2 i add 9

Csus2 ma trzy dźwięki i nie ma tercji. Cadd9 ma cztery, zachowuje tercję i dokłada d oktawę wyżej. Różnicą między nimi jest właśnie e — dźwięk, który decyduje o trybie.

W tabulaturach różnica ta często ginie, bo ten sam chwyt bywa zapisany na oba sposoby. Grający rozstrzyga fakturą: z tercją akord brzmi pełno, bez niej otwarcie i lekko zawieszenie.

Często zadawane pytania