Akord sus4

Dźwięki i budowa

Wzór to 1 – 4 – 5, czyli 0 – 5 – 7 półtonów. Kwarta stoi o półton nad tercją wielką i o cały ton nad małą: dość blisko, by ucho zauważyło zamianę, dość daleko, by nic nie brzmiało fałszywie.

Dysonansowy w dawnym sensie nie jest. Brakuje mu określenia trybu, i właśnie ten brak daje wrażenie czegoś niedokończonego.

Opóźnienie — spojrzenie harmonii

W harmonii tradycyjnej kwarta nad basem jest opóźnieniem: dźwiękiem, który przedłuża poprzednie brzmienie i dopiero potem schodzi na tercję. Akord nie jest wtedy przedmiotem, lecz zdarzeniem w prowadzeniu głosów — f schodzi do e i Csus4 staje się C.

Muzyka popularna zamieniła zdarzenie w akord i nadała mu własny symbol. Oba spojrzenia opisują to samo brzmienie i służą różnym rzeczom: jedno tłumaczy, dlaczego działa, drugie mówi, co przycisnąć.

Rozwiązać albo zostawić

Użycie klasyczne wymaga rozwiązania: kwarta schodzi na tercję i Csus4 staje się C. W tabulaturach widać wtedy dwa akordy w jednym takcie, a dla ręki jest to jeden ruch palca.

Użycie nowoczesne zostawia opóźnienie w miejscu. Sus4 trwający cały takt i przechodzący wprost do następnego akordu brzmi otwarcie, a nie błędnie — tak dzieje się w rocku, popie i akompaniamencie do śpiewu.

Chwyty

Na gitarze Csus4 to x33011, a Dsus4 to xx0233 — ten drugi należy do najczęściej granych chwytów instrumentu, bo powstaje z otwartego D przez dołożenie palca. Asus4 (x02230) i Esus4 (022200) działają tak samo.

Ta łatwość wprowadziła sus4 do akompaniamentu: ręka zostaje na miejscu, palec podnosi się i opada, a harmonia oddycha bez przerywania rytmu.

sus4 i sus2

Csus4 bierze kwartę, Csus2 sekundę. To ta sama myśl w przeciwnych kierunkach i, co ciekawe, te same zbiory dźwięków w innym układzie: c–f–g w przewrocie daje f–g–c, czyli Fsus2.

Wybór jest kwestią faktury. Opóźnienie kwarty pcha i pasuje przed rozwiązaniem; sus2 pozostaje lekki i służy trwaniu. Żaden z nich nie mówi, czy utwór jest w dur, czy w moll.

Często zadawane pytania