Trójdźwięk zwiększony

Dźwięki i budowa

Wzór to 1 – 3 – #5, czyli 0 – 4 – 8 półtonów. Dwie równe tercje wielkie dają między skrajnymi dźwiękami sekstę małą zamiast kwinty czystej, która spaja trójdźwięk durowy i molowy.

Budowa jest symetryczna, a stąd osobliwość: wszystkie przewroty C+ też są trójdźwiękami zwiększonymi. C–e–gis, e–gis–c i gis–c–e mają ten sam układ interwałów, więc ucho nie potrafi wskazać prymy.

Są tylko cztery

Ponieważ każdy trójdźwięk zwiększony dzieli oktawę na trzy równe części, C+, E+ i Gis+ zawierają te same dźwięki. Zostają więc cztery różne akordy — wobec dwunastu durowych i dwunastu molowych.

W praktyce każdy taki akord da się odczytać na trzy sposoby, zależnie od tego, co następuje po nim. To ta sama oszczędność co przy akordzie septymowym zmniejszonym i z tego samego powodu: symetria.

Chromatyczne wejście głosu

Najczęstsze użycie mieści się w ciągu czterech akordów: C, C+, C6, C7. Głos wewnętrzny wznosi się półtonami — g, gis, a, b — podczas gdy reszta stoi.

Zwrot ten przechodzi przez piosenkę, operetkę i muzykę filmową XX wieku. Kto go rozpozna, słyszy trójdźwięk zwiększony jako most, a nie jako samodzielny akord.

Jako dominanta i jak się go zapisuje

Drugie częste użycie to zastąpienie dominanty: G+ zamiast G przed C. Podwyższona kwinta staje się dźwiękiem prowadzącym do tercji akordu docelowego, a rozwiązanie brzmi ostrzej niż zwykle.

Na gitarze C+ to x32110, czyli otwarte C z trzecią struną podniesioną o półton. Zapisuje się go jako C+, Caug albo C(#5); znak plusa przy samej literze dotyczy kwinty, nie septymy.

Często zadawane pytania