Molowy z septymą wielką

Dźwięki i budowa

Wzór to 1 – b3 – 5 – 7, czyli 0 – 3 – 7 – 11 półtonów. Między septymą wielką a prymą jest półton, a między tercją małą a septymą — septyma wielka: dwa interwały, które rzadko współistnieją.

Wynikiem jest akord niestabilny, choć nie dysonansowy. Kwinta czysta go podtrzymuje; niepokoju przysparza septyma muskająca oktawę.

Zejście nad stojącym basem

Typowe użycie mieści się w ciągu czterech akordów nad tym samym basem: Dm, Dm(maj7), Dm7, Dm6. Jeden głos schodzi półtonami — d, cis, c, h — a cała reszta stoi.

Zwrot przechodzi przez piosenkę, musical i muzykę filmową i długo był znakiem napięcia na ekranie. Poza tym ruchem akord pojawia się rzadko.

Skąd pochodzi

Akord molowy z septymą wielką stoi na pierwszym stopniu gamy molowej harmonicznej, a także melodycznej. W obu dźwięk prowadzący jest podwyższony, i właśnie on staje się septymą wielką akordu toniki.

Nie jest to więc akord molowy z obcym dźwiękiem, lecz tonika konkretnego materiału. W tabulaturach wygląda na przystanek, bo muzyka tonalna rzadko zostaje w tym materiale na dłużej.

Jak się go gra

Na gitarze Cm(maj7) to x35443, z barré na trzecim progu. Chwyt powstaje z pełnego Cm przez obniżenie o półton dźwięku na drugiej strunie — i tak też myśli o nim gitarzysta: jako o Cm w ruchu.

Na fortepianie lewa ręka trzyma prymę, a prawa gra es, g i h. Septymę wielką trzyma się wysoko: blisko prymy, w tym samym rejestrze, uderza zamiast błyszczeć.

Jak go ćwiczyć

Najszybciej nie jako osobny chwyt, lecz jako ruch: wziąć Cm i obniżać jeden głos półtonami. Trzy kolejne akordy pojawiają się wtedy same, a ręka zapamiętuje ruch zamiast czterech niezależnych kształtów.

Zagrany osobno akord brzmi obco i trudno go umieścić. W kontekście zejścia staje się oczywisty, i tak też najlepiej wchodzi w pamięć.

Często zadawane pytania