Miksolidyjski b2

Jeden dźwięk od miksolidyjskiej

Tryb miksolidyjski to 1 2 3 4 5 6 ♭7, piąty tryb gamy durowej i skala dominantowa par excellence. Tutaj sekunda schodzi o półton i nic więcej się nie zmienia: d staje się des, czyli noną małą nad akordem.

Cała reszta pozostaje — tercja wielka, kwarta czysta, kwinta czysta, seksta wielka. Wbrew nazwie skala jest więc znacznie mniej alterowana, niż się wydaje: jeden dźwięk na siedem, a akord pod spodem pozostaje zwyczajną dominantą.

Jeden dźwięk od frygijskiej dominantowej

Frygijska dominantowa, piąty tryb molowej harmonicznej, to 1 ♭2 3 4 5 ♭6 ♭7 i jest nieporównanie bardziej znana. Od miksolidyjskiej b2 różni się wyłącznie sekstą: tu wielką, tam małą.

Różnicę słychać od razu i nie wolno ich zamieniać. Hiszpańskie i bliskowschodnie brzmienie frygijskiej dominantowej bierze się dokładnie z seksty małej, leżącej o półton nad kwintą; zastąpiona sekstą wielką, ta barwa znika całkowicie i zostaje jasna dominanta alterowana. Kto szukał brzmienia andaluzyjskiego, potrzebuje frygijskiej dominantowej.

Gdzie leży sekunda zwiększona

W tym trybie sekunda zwiększona rodziny leży między sekundą małą a tercją: od des do e są trzy półtony. To najszerszy krok i przychodzi od razu, co daje skali charakterystyczny początek.

Linie, które dobrze wykorzystują tę skalę, stawiają ten skok świadomie, zamiast przez niego przebiegać. Rozpoczęcie frazy od nony małej i skok na tercję deklaruje harmonię dwoma dźwiękami, czego przebiegnięcie całej skali nie osiąga.

Gdzie się jej używa

Dominanty rozwiązujące się na tonikę durową to naturalne miejsce. W durowej kadencji II–V–I, w której V niesie nonę małą, miksolidyjska b2 pokrywa piąty stopień, nie zaciemniając rozwiązania — a seksta mała by je zaciemniła.

Na gitarze układ wychodzi z miksolidyjskiego przesunięciem jednego dźwięku. I obowiązuje ten sam skrót co w całej rodzinie: nauczyć się raz gamy durowej harmonicznej i zaczynać ją od piątego stopnia to mniej materiału niż siedem osobnych palcowań.

Częste pytania