Lidyjski dominantowy b6

Jedyny modus rodziny z kwintą czystą

Układając tercje od toniki, otrzymujemy c, e, g, b: zwykły akord septymowy dominantowy, bez żadnej alteracji. Spośród siedmiu obrotów neapolitańskiej durowej tylko ten ma tonikę z kwintą czystą; pozostałe dają kwintę zwiększoną, zmniejszoną albo tonikę molową.

Dzięki temu modus stanowi punkt styku rodziny ze zwyczajną harmonią. Można go położyć nad niealterowanym C7 w zwykłym połączeniu, czego z sąsiadami zrobić się nie da, a alteracje pojawiają się wówczas jako czysta barwa nadbudowy.

Undecyma zwiększona i tercdecyma obniżona nad stabilnym akordem

Nad akordem C7 pozostałe dźwięki układają się jako nona wielka, undecyma zwiększona i tercdecyma obniżona. Mieszanka jest nietypowa: góra akordu bywa alterowana w obie strony, podczas gdy podstawa pozostaje całkiem konwencjonalna.

Tercdecyma obniżona leży pół tonu nad kwintą, as wobec g, i właśnie to tarcie słuchacz naprawdę wychwytuje. Oparcie na as natychmiast zaciemnia akord; pominięcie go sprowadza modus do zwykłej lidyjskiej dominantowej.

Jeden dźwięk różnicy wobec lidyjskiej dominantowej

Skala lidyjska dominantowa od c daje c, d, e, fis, g, a, b i bywa standardowym wyborem nad niealterowaną dominantą z undecymą zwiększoną. Obniżenie jej seksty do as tworzy omawiany modus i niczego więcej nie zmienia.

Dla gitarzysty oznacza to jeden palec. Układ lidyjskiej dominantowej zostaje na miejscu, szósty stopień schodzi o próg niżej, a akord pod spodem w ogóle nie musi się zmieniać: taniej nie da się usłyszeć, co naprawdę robi tercdecyma obniżona.

Skala całotonowa plus kwinta

Po usunięciu g zostają c, d, e, fis, as oraz b: sześć wysokości w odległości całego tonu, czyli skala całotonowa. Każdy modus tej rodziny jest nią powiększoną o jeden dźwięk, a tutaj dołożonym dźwiękiem jest sama kwinta czysta.

Tak pierwszy akapit tłumaczy się od drugiej strony. Materiałowi całotonowemu brakuje właśnie kwinty, więc jej dodanie daje temu modusowi stabilny akord, podczas gdy rodzeństwo się unosi: wyjątek w rodzinie jest wyjątkiem z powodu budowy.

Wobec miksolidyjskiej b6

Skala miksolidyjska b6 brzmi najbliżej i należy do rodziny molowej melodycznej: c, d, e, f, g, as, b. Dzieli je wyłącznie czwarty stopień, f wobec fis, a sekstę małą nad akordem septymowym dominantowym mają wspólną.

Wybór między nimi to wybór undecymy. Miksolidyjska b6 daje kwartę czystą działającą jak opóźnienie i ciążącą ku tercji; tutaj kwarta jest podwyższona, pełni rolę barwy i pozostaje w miejscu. Tercdecyma obniżona brzmi w obu tak samo.

Częste pytania