Bluesowa durowa

Bez tercji i bez septymy małej

Dwa braki definiują tę gamę. Bez tercji nie deklaruje ona trybu durowego ani molowego, bez septymy małej nie ciągnie też w żadną stronę. Zostają pryma, sekunda, kwarta, kwinta i seksta — zestaw, który brzmi otwarcie i jednocześnie stoi w miejscu.

Porównanie ze skalą egipską pokazuje różnicę wyraźnie: obie wymieniają tylko jeden dźwięk, sekstę na septymę małą, a zmiana charakteru jest duża. Seksta ciągnie brzmienie w stronę jasną, septyma mała je zaciemnia.

Ritsu i system japoński

Ritsu to jeden z dwóch typów gam dawnej teorii japońskiej, zbudowany bez półtonów, a Ritusen jest nazwą tych pięciu dźwięków w obrębie tego systemu. Katalog zachodni zarejestrował je później pod etykietą bluesowej durowej, przez bliskość brzmienia do solówek gatunku.

Te same pięć dźwięków pojawia się w tym katalogu po raz drugi, na stronie skali Yo, która jest japońską nazwą jasnego typu gamy. Dwie tradycje, jeden zestaw dźwięków: strony istnieją osobno, bo różne są słownictwo i repertuar każdej nazwy, a nie materiał.

Jak się jej używa

Nad akordami durowymi z sekstą i nad akordami zawieszonymi gama pasuje wprost, bo wszystkie jej dźwięki należą do akordu albo dopełniają go bez tarcia. W muzyce popularnej pojawia się zwykle najpierw w akompaniamencie, a dopiero potem w solówce.

Na gitarze materiał wychodzi dobrze na strunach pustych i w strojach otwartych, a efekt poprawia się, gdy dźwięki wybrzmiewają razem zamiast po kolei. Szybkie frazy marnują tę gamę: jej największą wartością jest przestrzeń.

Sąsiadki i pomyłki

Sześciodźwiękowa skala bluesowa nie ma z tą gamą związku zawartościowego mimo podobnej nazwy. Pomyłka zdarza się często, bo w obu nazwach występuje słowo blues, a materiał różni się trzema dźwiękami.

Bezpośrednią krewną jest pentatonika durowa: te same pięć dźwięków odczytane od innego miejsca. Skala Yo, jak wyżej, jest zaś identyczna w zawartości, tylko z inną nazwą i inną tradycją za sobą.

Częste pytania