Kumoi

Molowa z sekstą wielką

Współistnienie tercji małej i seksty wielkiej daje Kumoi tę samą parę barw co akord molowy z sekstą. Nad tym akordem pięć dźwięków układa się bez reszty, a seksta wielka jest tym, co oddziela gamę od posępnego brzmienia pozostałych japońskich.

Odległości wynoszą dwa, jeden, cztery, dwa, trzy w półtonach. Tylko para d–es leży o półton, a skok czterech półtonów między es a g daje charakterystyczną przestrzeń, bez napięcia, które wniosłaby sekunda mała.

Sąsiadka o jeden dźwięk

W zestawieniu z Hirajoshi skala Kumoi wymienia sekstę małą na wielką i zachowuje całą resztę. Jeden dźwięk dzieli obie gamy, a różnica charakteru jest duża: Hirajoshi brzmi posępnie, Kumoi brzmi jasno w obrębie kontekstu molowego.

Wymiana tego dźwięku w obie strony jest najlepszym ćwiczeniem słuchowym w tej rodzinie. Zagranie tej samej frazy w obu gamach nad tym samym basem uwidacznia funkcję seksty bez potrzeby wyjaśnień teoretycznych.

Jak się jej używa

Akordy molowe z sekstą i fragmenty modalne w trybie molowym przyjmują Kumoi dobrze, a gama sprawdza się także nad akordami molowymi z septymą, gdy chce się uniknąć brzmienia zwykłej pentatoniki molowej. Bez półtonu przy prymie żaden dźwięk nie brzmi jak pomyłka.

Gitarzyści trafiają na nią zwykle, przesuwając dwa dźwięki układu pentatoniki molowej. Na fortepianie zagranie jej nad basem na a — gdzie daje a, c, d, es i g — odsłania inne oblicze tej samej gamy, a obie lektury warto wypróbować.

Sąsiadki i pomyłki

Skala Yo, również japońska, nie ma żadnego półtonu i należy do typu jasnego; Kumoi ma jeden, co mimo bliskiego brzmienia umieszcza obie gamy w różnych grupach teorii japońskiej.

Poza repertuarem japońskim najbardziej użyteczne jest porównanie z pentatoniką molową: obie dzielą prymę, tercję małą i kwintę, a różnią się dwoma pozostałymi dźwiękami. Kumoi wymienia kwartę i septymę małą na sekundę i sekstę.

Częste pytania