Yo

Jasna połowa pary

Teoria japońska przeciwstawia dwa typy gam: in, z półtonami i o charakterze ciemnym, oraz yo, bez półtonów i o charakterze jasnym. Hirajoshi, Iwato i In-Sen należą do pierwszej grupy; skala Yo jest bezpośrednim przedstawicielem drugiej, a nazwa opisuje kategorię, nie strój.

Odległości wynoszą dwa, trzy, dwa, dwa, trzy w półtonach i żadna para nie leży o półton. Dzięki temu gamę można grać nad prostym akompaniamentem bez tego, by którykolwiek dźwięk domagał się rozwiązania, co zbliża ją do zachodniego użycia pentatoniki durowej.

Te same dźwięki co Ritusen

Zestaw c, d, f, g, a to dokładnie dźwięki skali bluesowej durowej, zwanej też Ritusen, która ma w tym katalogu własną stronę. Dwa hasła, jeden zbiór: jedno dociera przez słownictwo bluesa, drugie przez dawny system japoński.

Utrzymanie dwóch osobnych stron jest decyzją słownikową, nie teoretyczną. Kto szuka Ritusen, oczekuje wyjaśnienia systemu ritsu; kto szuka bluesowej durowej, oczekuje solówek i akordów z sekstą, a obie te oczekiwania są uprawnione wobec tego samego materiału.

Jak się jej używa

Melodie japońskiej muzyki popularnej mieszczą się w tej gamie często, a ten sam materiał służy w muzyce zachodniej nad akordami durowymi z sekstą i nad akordami zawieszonymi. Bez tercji gama nie narzuca akordowi charakteru i mieści się w większej liczbie kontekstów, niż się wydaje.

Na gitarze warto grać ją z wybrzmiewającymi strunami pustymi, wykorzystując przestrzeń między dźwiękami. Frazy długie i stojące dają więcej niż szybkie przebiegi: cechą gamy jest luka, a przebiegnięcie przez nią ją marnuje.

Sąsiadki i pomyłki

Pentatonika durowa nasuwa się jako porównanie najbliższe, a różnica leży w punkcie wyjścia: te same pięć dźwięków z innym centrum. Nad basem na f skala Yo od c brzmi jak pentatonika F-dur.

Wewnątrz rodziny japońskiej Kumoi jest sąsiadką bliską brzmieniowo i odległą klasyfikacyjnie: ma jeden półton, więc należy do grupy in, podczas gdy Yo nie ma żadnego.

Częste pytania